Nepal revisited – Ongelooflijk

Kagbeni; van Ellen

We zitten in een van ‘s werelds mooiste dorpen en hebben daar de kamer met een van ‘s werelds mooiste uitzichten, naar twee kanten nog wel. En dat kost dan 9 euro. Vraag me dus niet naar de luxe……..het is hier behoorlijk koud en verwarming ontbreekt. We kruipen van de kou al voor 19 uur onder drie zware dikke dekens in bed met al ons thermo ondergoed aan, een kruik en een muts op. We doen het spelletje wie de meeste plaatsnamen weet met een A, B, C…………dat kan in het donker en onder de dekens. We zijn al bij de E beland en het is 4-0 voor Dick……..Verder is onze badkamer typisch Nepalees : een wastafel, een douche er naast (koud !) en dan de wc. Dus als je wil plassen moet je altijd eerst door de waterplas van de douche. Raden wat er dan gebeurt als je niet eerst je schoenen uitdoet : het wordt een modderpoel. Verder doet de belangrijkste lichtbron aan het plafond het niet…….maar net als in Pokhara gaan we voor het uitzicht.  Dat onbeschrijflijk is.

Ik kan maar niet geloven dat we hier weer zijn. Eens strooide ik hier een deel van de as van mijn vader uit, omdat ik dit de mooiste plek op aarde vind. En daar zijn we dan zomaar weer. Ongelooflijk, elk moment opnieuw. En met veel geluk in deze dag : het (krakkemikkig ogende) vliegtuigje bleek echt te gaan, terwijl het bewolkt was. Ze vliegen zonder radar, op zicht, en kunnen niet tegen veel wind. Regelmatig worden dan ook vluchten afgelast en dan kan je weer terug naar je hotel. De lezer zal begrijpen dat we blij waren toen we veilig en wel aankwamen. En dankzij de (zand)weg konden met een (eveneens krakkemikkige) jeep naar Kagbeni. Waar we genieten van al die schoonheid. Ik ben al tot op 3300 meter hoogte gelopen; je voelt de dunne zuurstofarme lucht. Mijn knie vond het minder leuk en werd warm. Oppassen dus; de reuma kan me zomaar te pakken nemen, weet ik. Ondanks de ijzersterke discipline waarmee ik al vele jaren dagelijks mijn oefeningen doe. Al die jaren had ik dagelijks mijn Grote Doel voor ogen : weer hier te kunnen lopen. EN NU DOE IK DAT !!! Ook Dick geniet, maar die loopt wat minder te stuiteren als ik.

Voor het eerst was ik hier in 1986. Ik schreef er al over, over dat ‘ hotel’ waar ik mijn fiets nog niet in zou zetten thuis. We liepen over een smal paadje waar je geen yak tegen moest komen…….nu ligt er een weg ! En er is overal elektriciteit. Die valt wel heel vaak uit, maar toch. Voor de westerse toerist is al die verandering niet erg romantisch, maar de mensen uit Mustang hoeven niet meer eindeloos ver met hun dieren en koopwaar te lopen om in de bewoonde wereld te komen. (Mustang is de naam van dit gebied. Het ligt tegen Tibet aan en de mensen die er wonen hebben zulke prachtige koppen !)

Prachtig prachtig, roept Dick opeens naast mij in de eetkamer en hij gaat nog eens foto’s maken. Vroeger maakten we hier weinig foto’s omdat je al die rolletjes wel ergens moest laten ontwikkelen en afdrukken. Nu maken we er niet veel omdat we al die foto’s al ooit gemaakt hebben, tijdens de keren die we hier al waren. Maar toch. Het is zo mooi……laat dan je mobieltje maar eens in je zak.

We gaan overmorgen verder, nog 600 meter hoger, naar Jarkoth. Brrrrrr maar ook ZO mooi……zelfs op 3600 meter hoogte steken de bergen nog kilometers boven je uit. Hopen dat het weer iets beter wordt want het is nogal bewolkt zodat je steeds maar tijdelijk de hoogste bergen ziet. En hopen dat we daar slapen want dat wordt met de stijgende hoogte voor iedereen moeilijker. Misschien is het meer gek dan dapper om daarheen te gaan, maar we doen het.

Ellen